ΝΕΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΦΙΟΝΤΟΡ  ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ

Κύριε, εσύ που όρισες την θέση των άστρων
και τη κίνηση των πλανητών.
Εσύ που όρισες τα χρώματα στο ουράνιο τόξο
τα μέταλλα και τα αμέταλλα, τα οξέα και τις βάσεις.
Εσύ που όρισες την στάθμη των ωκεανών
και την λάμψη του ήλιου.
Εσύ που όρισες τον λίθο και την εποχή του λίθου
την τέφρα και την εποχή της τέφρας
τον θάνατο και την ώρα του θανάτου.

Δώσε λίγη φρόνηση στον δούλο σου Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
ν’ απαλλαγεί επιτέλους από αυτό το καταραμένο πάθος της χαρτοπαιξίας.

ΚΑΘΕ  ΦΟΡΑ

Κάθε φορά που η μνήμη των ωρών
θα αναδύει τη μορφή σου
θα σε βλέπω πάντα
απροσδόκητα να επιστρέφεις
όπως γυρίζει ο ξαφνικός αέρας ένα φύλλο
από το τετράδιο της μουσικής.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Μόνο μην ξεχάσεις
ότι πενήντα χρόνια πριν
κάθισες στο πεζούλι της πλατείας Αγίων Ασωμάτων
κι έφαγες το πρώτο σου χωνάκι παγωτό
άφησες τον αέρα να σου σηκώνει το φουστάνι
σκεπάζοντας με τα γκριζογάλανα μάτια σου
το σταθμό του τρένου τους λιπόσαρκους αχθοφόρους, 

την Αρμένικη εκκλησία
τους μικροπωλητές της οδού Ψαρομιλίγκου.

Μόνο μην ξεχάσεις
τους μικρούς πιερότους, πιασμένοι χέρι - χέρι
με τα μαλλιά τους γεμάτα φίδια
με τα καλώδια του ηλεκτροσόκ κρεμασμένα στο λαιμό τους
και χιλιάδες λευκά κενοτάφια σκορπισμένα από το πέρασμα
της μοναχικής παλίρροιας.

Μόνο μην ξεχάσεις τις ζεστές πετσέτες
στο ξενοδοχείο Grand Hotel
τις αψίδες στην Κορνουάλη
τις προτομές στο προαύλιο του νοσοκομείου
έβηχες κι έφτυνες αίμα  εκείνο το βράδυ
ψηνόσουνα στον πυρετό
όπως εκείνα τα μοναχικά λουλούδια
που καίγονται από τα ίδια τους τα χρώματα.

Όμως τίποτα δεν είναι πιο αληθινό
από μια φιάλη αίμα, από μια δόση κορτιζόνης
από ένα διαβατήριο για τη Νέα Γη.
Τίποτα δεν είναι πιο αληθινό
από τις τελευταίες σου εξετάσεις
το παγωμένο μου βλέμμα
το κίτρινο φως του θαλάμου.

Κύριε ευλόγησε αυτήν
όπως ευλόγησες τον Αβραάμ
όπως ευλόγησες τον Ιακώβ και τον Ισαάκ.
Σε μια ομολογία πίστεως παραδίδω σ' εσένα
το άσπιλο πνεύμα της και στην άγονη γη
το άρρωστο σπέρμα μου.

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ

- Πες μας την ιστορία σου ξένε.
Έτσι ξεκίνησα. «Γεννήθηκα σ’ ένα σπίτι με φράχτη και τριαντάφυλλα
η μάνα μου πρώην σερβιτόρα, πρώην στριπτιζέζ
με αναπηρία άνω του 67%
με μια σπάνια αρρώστια στην υπόφυση
έριχνε τα χαρτιά στους αφελείς
έβλεπε σε μια γυάλα το μικρό τους κόσμο.
Ο πατέρας μου λιθοξόος, αγγειοπλάστης
πρώην πεζοναύτης, πρώην μαρξιστής
φοβόταν τους καθρέφτες, πίστευε πως κλειδώνουν τις μορφές
τον θυμάμαι να κοιτάζει ώρες ατέλειωτες τα ψάρια στο ενυδρείο
μια μέρα έφυγε και δεν τον ξανάδαμε ποτέ.
Στη ζωή μου έκανα πολλές δουλειές ταξίδεψα παντού
πάνε χρόνια που πήγα με γυναίκα
τώρα μου αρέσει να μυρίζω νέφτι και βενζίνα
δεν έχω όνειρα γεννήθηκα για να πεθάνω
δεν είμαι ο Μεσσίας δεν είμαι ο τελευταίος σαμουράι
δεν θέλω να σωθώ κι ούτε νοιάζομαι να σώσω κανένα
θέλω μόνο μια μπίρα και μια γωνιά να πλαγιάσω».

   

Είναι περασμένα μεσάνυχτα
κι εγώ ο τελευταίος πελάτης
σ’ ένα τιποτένιο μπαρ.

ΝΥΧΤΩΝΕΙ

Ήρθες από ένα άλλο σύμπαν
μπορούσες να δεις τα χρώματα που έκρυψε ο θεός.

«Τι όμορφο δειλινό», είπες.

Ασημένιοι  γλάροι στα περάσματα της θάλασσας.

Τα πρώτα φύλλα του Φθινοπώρου
και τα τελευταία σου λόγια παρασέρνει ο άνεμος.

Νυχτώνει στη καρδιά του ήλιου.

ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ

Παλιέ μου σύντροφε Φιντέλ.

Σου γράφω από μια φυλακή του Καράκας
για τις νεράιδες που σμίγουν με τους ληστές στις χαράδρες
τα χασισοποτεία στο Σαν Χοσέ
τους φαλαγγίτες που τραγουδούν θλιμμένες μπαλάντες
κουβαλώντας τη μοναξιά τους σε ερείπια αρχαίων βωμών
καθώς πληθαίνει η διασπορά των ψευδών ειδήσεων
κι όλα μοιάζουν τελειωμένα.
Σου γράφω από τα πορνεία του Σαν Μιγκέλ
με τις ημίαιμες ιερόδουλες που μασούν φύλα κόκας
τους δρόμους που είναι γεμάτοι ψόφια άλογα
και κρεμασμένους φαντάρους.
Σου γράφω από τα κολασμένα σοκάκια
της Νικαράγουας και του Ελ Σαλβαντόρ
δίπλα από αποτεφρωμένα λουλούδια
παιδόφιλους κυβερνητικούς, μανιακούς επαναστάτες.

Τώρα σε βλέπω σε γιγαντοοθόνες στο Σαν Ρέμο
εξώφυλλο σε αμερικάνικα περιοδικά
δίπλα από ευγενικά υποζύγια καθολικές εκκλησίες
ανήλικες μαντόνες που κλαίνε αίμα.
Σε βλέπω να φοράς τις σοσιαλιστικές παντόφλες σου δίπλα στο τζάκι
ιεροί ποταμοί διασχίζουν τη ραχοκοκαλιά σου
οι δούλες σου σερβίρουν γλυκά του κουταλιού
στους τοίχους σου κόκκινες σημαίες και χάλκινα προσωπεία.

Παλιέ μου σύντροφε Φιντέλ
δεν έχω άλλο χαρτί για να σου γράψω
οι άνθρωποι πάντα θα πεινούν και θα κρυώνουν
θα θέλουν τη γυναίκα και το σπίτι του διπλανού τους
κι εγώ πάντα θα βρίσκω δικαιολογίες για όλα αυτά.

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΜΜΈΝΩΝ ΠΛΟΙΩΝ

«Πόσο φοβάμαι την μοναξιά των εγκατελειμμένων πλοίων
που σκυφτά το ηλιοβασίλεμα τα βρίσκει
πάνω στα νερά να καθρεφτίζουν ότι τους απέμεινε.»

Μιλούσε ο Αλέξης καθώς  βαδίζαμε προς το παλιό λιμάνι
εργάτες ξεφορτώνανε κιβώτια
άλλοι μιλούσαν δυνατά και κάνανε χειρονομίες.


ΜΕΡΙΛΙΝ ΜΟΝΡΟΕ

Η ζωή σου έμοιαζε με κερί στον άνεμο
με φινάλε λαϊκού θρύλου περιοδεύοντος θιάσου.
Τώρα είσαι μια λεπτομέρεια στις ρεκλάμες νυχτερινού κέντρου
μια όαση φωτός στα προσφυγικά παραπήγματα
εκεί που τελειώνουν οι στρατώνες κι αρχίζει η πόλη
εκεί που εκβάλλουν οι σκοτεινοί υπόνομοι της Ρώμης.

ΜΑΡΚΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ ΒΡΟΥΤΟΣ

Η ύψιστη αρετή ενός ευγενή είναι η προδοσία
κι η τελευταία μαχαιριά σ' ένα μονάρχη
είναι μια πρόσθετη τιμή, όπως και να το δεις. 
Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστω τον εαυτό μου
έξω από μια τέτοια συνομωσία.

Στις Ειδούς του Μαρτίου λοιπόν
γιατί όχι, η ιστορία αγαπά τη σημειολογία.

Ο ΝΕΟΣ ΔΙΑΔΟΧΟΣ

Ο νέος διάδοχος ήταν μια απογοήτευση
ανόητος κι ανεπαρκής, η ντροπή του στέμματος.
Η ηθική του άμεμπτη, χριστιανική, ξεπερασμένη.
Οι ερωτικές του κλίσεις απίστευτα ασφαλείς
αταίριαστες για κάποιον της σειράς του.
Πνευματικά ανύπαρκτος
μια δήθεν διατριβή του  για τα βυζαντινά ψηφιδωτά
ήταν κι αυτή κλεμμένη.
Κάτι θολές απόψεις του για μεγαλοϊδεατισμούς
ελπίζουμε να μείνουν αδρανείς
ποιος έχει όρεξη για νέα οικόπεδα
δεν είναι η έκταση το πρόβλημά μας.

Ο νέος διάδοχος ήταν μια απογοήτευση
ευσυγκίνητος και ελεήμων, πιθανόν ευσεβής
ένα φριχτό εξάμβλωμα.

ΤΟ ΦΥΛΛΟ

Κι ενώ σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις
η πτώση του θεωρείτο βεβαία
κι αφού είχε ήδη διανύσει το ήμισυ της αποστάσεως
με χορευτικές κυρίως κινήσεις και στροβιλισμούς
ξάφνου παρέμεινε μετέωρο
- ωσάν να εδίσταζε ή να εσκέπτετο -
και τότες, αναπάντεχα, ανέβαλε
την διαγραφόμενη πορεία του
και επανεκίνησε
ανερχόμενο πλέον
ένα ταξίδι προς τ’ άστρα.

ΓΝΩΣΤΟΣ  ΠΟΙΗΤΗΣ

Είχε τις βασικές γνώσεις τις ναυσιπλοΐας
και μια εξαθλιωμένη θαλαμηγό κάπου στη Βάρκιζα.
Είχε μια άνεση στη χειραψία
και τις δημόσιες σχέσεις.
Ήταν συνδρομητής στο People και το Αrchaeology  Magazine
κι είχε μια κλίση στις εναλλακτικές θεραπείες.
Κατά τα άλλα κάπνιζε μανιωδώς και εψεύδετο ασύστολα
απόφευγε με τεχνάσματα τη φορολογία.
Αν εξαιρέσουμε δύο ταξίδια στο Νεπάλ
μια συμμετοχή του για τη σωτηρία της πολικής αρκούδας
και μια σουρεαλιστική σχέση με μια αγγλίδα αριστοκράτισσα
δεν νομίζω πως αξίζει να αναφερθούμε περισσότερο σ’ αυτόν.

Όσο για τα ποιήματά του που με ρώτησες, φριχτά.

ΙΩΑΝΝΑ ΤΗΣ ΛΩΡΑΙΝΗΣ

Δεν υπήρξε κάτι το ιδιαίτερο.
Λίγο απροσάρμοστη, λίγο ανασφαλής
και μια αμφιλεγόμενη παρθενία
που την εκμεταλλεύτηκε υπέρ το δέον.
Κάποιες συμπτώσεις την ευνόησαν σε κρίσιμες στιγμές
ακραία φανατική, παράλογα αισιόδοξη
με ανεξέλεγκτες εμμονές
είχε όλη τη συμπτωματολογία της σχιζοφρένειας.

Στις μέρες μας θα ήταν μια ακόμη ασήμαντη παρανοϊκή
τρόφιμος σε κάποια πτέρυγα ψυχωσικών
στην εποχή της ένας θρύλος.

ΠΑΡΗΣ

Η άποψη που επικρατεί περί καλλίστης
και περί πλεκτάνης της θεάς μετά
κι όλες αυτές οι ανυπόστατες συνομωσίες
χοντροκομμένα πράγματα κι ευφάνταστα
μου φαίνονται, σχεδόν παιδαριώδη.
Πως είναι δυνατόν, θεές πρώτης γραμμής αυτές
να καταδέχτηκαν ποτέ μια τέτοια ταπεινωτική δοκιμασία.
Πιο λογική μου στέκει η εκδοχή
για σχέδιο εκδίκησης του Πάρη στον πατέρα του
που ο άθλιος τόλμησε, σαν ήτανε μικρός
σε θάνατο φριχτό να τον καταδικάσει
κι ακόμη, αυτή η Ελένη, πόσο όμορφη ήτανε πια
με φήμες ζούσανε κείνη την εποχή και λόγια του αέρα.

Όμως, όπως και να ‘χει, τελικά
στο νυμφώνα του βασιλέως Μενελάου
έμελλε να πληρωθεί το Πορνικό Τέλος.




ΜΩΥΣΗΣ

Χρόνια πολλά σ' ακολουθούμε Κύριε
οι δυνάμεις σου ατέλειωτες
κι οι υποσχέσεις σου πολλές.
Είδαμε βράχους να βγάζουνε νερό
βάτους να καίγονται και να μιλούν
θάλασσες που ανοίγουνε σα νάτανε καρποί.

Όμως, Κύριε
δεν φτάνουν λίγα θαύματα για να' σαι και θεός
και τόσο που μας παραστέκεσαι
δείχνουνε μάλλον μια παράλογη εμμονή παρά ένα μεγαλείο
ένας αληθινός θεός δεν καταπιάνεται ποτέ
με μικροπρέπειες κι ασημαντότητες
που έχουν οι λαοί ανάμεσά τους

κι ίσως θα έπρεπε και τούτο να σου πω
όποιος κι αν είσαι τελικά
να ξέρεις πως εμείς είμαστε αυτοί
που σε έχουμε χρησιμοποιήσει.

ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ  ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ

Εκείνη τη νύχτα του 1831 ο Γιωργάκης Μαυρομιχάλης έπαιξε όλες του τις οικονομίες στο καζίνο του Ναυπλίου. «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να υποφέρει κανείς» εκμυστηρεύτηκε στον νυσταγμένο γκρουπιέρη.  Αφού έχασε και την τελευταία του μάρκα πήγε και κάθισε κάπου παράμερα. Κάποιος τον κέρασε ένα κονιάκ.  Θυμήθηκε τα δεκάδες αδέρφια του που χάθηκαν για την πατρίδα, τα άρρωστα παιδιά των βάλτων, τα άσπρα φορέματα που άφηναν οι νύμφες στις όχθες του ποταμιού. Σηκώθηκε να φύγει . Πήρε από το βεστιάριο το μαχαίρι και το όπλο του. Βγήκε έξω στο δρόμο. Έβρεχε.

Όλα τα άλλα είναι ιστορία.


ΝΕΡΩΝ

Μπορώ με ευκολία να φανταστώ τις αθλιότητες
που θα γράψουν αύριο οι εχθροί μου για μένα

όμως όλοι γνωρίζουμε ποιός έκαψε τη Ρώμη.  


 ΕΙΣ ΠΕΙΣΜΑ

Εις πείσμα των δεικτών του ρολογιού
και του γενετικού κώδικα
εις πείσμα των κολπικών εκκρίσεων
και των κρατικών βραβείων
όπως  ο  θνησιγενής σπινθήρας πυροδοτεί μια μεγάλη  έκρηξη
όπως διακόπτει το αδιάκριτο βλέμμα ένα κρυφό χάδι
ή, όπως  βάζει  η μητέρα τα κουρασμένα χέρια της
επάνω στη ποδιά της
ακουμπώντας για λίγο στο τραπέζι
το μισοτελειωμένο της εργόχειρο.

ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Απόψε είναι το τέλος των ημερών

Όση η διαδρομή ενός βέλους η ζωή ενός στρατιώτη

Κι εγώ βλέπω καθαρά να τεντώνει το τόξο του

Ο εκκηβόλος Απόλλωνας.

ΑΤΤΙΛΑΣ

Ποτέ η Ρώμη δεν ήταν ο προορισμός μου
ποτέ δεν ζήλεψα μια πόλη με αγάλματα, θνητούς θεούς

εγώ γεννήθηκα για τα μεγάλα δάση τα ψηλά βουνά
γυρίζοντας όλη τη χώρα για να κατακτήσω μόνο το βασίλειο της μοναξιάς μου.

 

ΜΑΤΘΑΙΟΣ

Περπάτησες από το όρος της Μεγιδδώ
ως τους αμμόλοφους της Σαρμακάνδης
προσπέρασες το τερατόμορφο άγαλμα του Μολώχ
τις πόλεις του Ιησού του Ναυή και του Μελχισεδέκ
με το βέλος της πυξίδας σου πάντα σε σταθερό προσανατολισμό
- αγροί αίματος παντού.

Τώρα βλέπεις με τα κόκκινα μάτια του λύκου
τα χιόνια της στέπας να λιώνουν
βλέπεις στο σύθαμπο της κορυφογραμμές των βουνών
στη πλάτη σου ανοίγουν δυο μεγάλα φτερά
εσύ είσαι ο εξολοθρευτής άγγελος
εσύ είσαι ο τρομερός πλακούντας που μας ενώνει όλους
κι απέναντί σου στέκει ο ραγισμένος θόλος τ' ουρανού
μ’ εσένα αρχίζει ο θεός, ο άνεμος κι η μοναξιά.


ΣΤΑΛΙΝ

Εγώ θα μείνω για πάντα ο γιός της πλύστρας
ένα ντροπαλό παιδί από τη Γεωργία
να κουβαλώ στο πρόσωπό μου τα σημάδια του θεού
διαβάζοντας βίους αγίων στη θεολογική σχολή του Γκόρι
ερωτευμένος αιώνια με την Αικατερίνη Σβανίντζε
να ονειρεύομαι την απελευθερώση της πατρίδας μου
από μια απάνθρωπη Ρωσία.

Τρότσκι, Κιρόφ, Ζινόβιεφ, Καμένεφ, Τουχατσέφσκι, 
Μπουχάριν, Γιάκοντα και τόσοι άλλοι
ήτανε φίλοι μου κι όμως με πρόδωσαν
εκατομμύρια σύντροφοι με πρόδωσαν
- ο καθένας μας κρύβει έναν προδότη μέσα του.
Κι όμως όλους τους συγχώρεσα 
ήταν παιδιά μου και τους συγχώρεσα
με ένα δίκαιο θάνατο για τον καθένα
με εκατομμύρια δίκαιους θανάτους
μπορεί κάποιος να φανταστεί τον σπαραγμό μου σαν πατέρα.

Με λένε Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι,
ο Σόσο, το παιδί της πλύστρας.
Αυτή η χώρα δεν τελειώνει πουθενά
ο υπερσιβηρικός της θα διασχίζει πάντα το κορμί μου
οι σιτοβολώνες της θα καρπίζουν μέσα στη καρδιά μου
η ψυχή μου σαν λύκος θα ουρλιάζει πάντα
στα Ουράλια όρη της.    
 
     

ΠΟΣΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΟΥ ΗΡΘΕΣ ΑΠΟΨΕ

Πόσο παράξενο που ήρθες απόψε
δίχως μορφή δίχως πρόσωπο
σαν έντομο να περπατάς πάνω στους τοίχους
αγγίζοντας πεσμένα φύλλα
αποξηραμένα άνθη, ιδανικά αισθήματα
ρίχνοντας την  τελευταίο σου δεκάρα
στη λίμνη της μοναξιάς μου
αλλάζοντας για πάντα το νόημα των λέξεων.

Όλα καμπυλώνουν σ’ αυτό το έσχατο φως
σαν τη γυμνή σου πλάτη
βυθισμένα  νησιά  που ταξιδεύουν στη σιωπή
λησμονημένα  πλάσματα της θάλασσας
ψίχουλα που άφησαν τα περιστέρια.

Πόσο παράξενο που ήρθες απόψε
κουβαλώντας στα μάτια σου τη θλίψη αιώνων
κρύβοντας τόσες  παγίδες στο κορμί σου
καμμένα δάση, πηγές που στέρεψαν
θύτες  και θύματα, δανειστές και οφειλέτες
κάτω από αυτή την άσπρη φτερούγα του πρωινού

 
κι όμως δεν βγάζω πια κανένα νόημα
ένα μουσείο η ψυχή μας από σώματα που ήταν κάποτε ζεστά
θαμμένοι ίσκιοι κάτω από τα κυπαρίσσια


ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Γιατί ανάμεσα στα επιτεύγματα της εποχής μας
ανάμεσα στη μοριακή βιολογία, την πυρηνική ενέργεια
τη διαστημική εποχή...
Εγώ θα μνημονεύσω ξεχωριστά 
τη συμβολή της αμερικάνικης εταιρείας
New York Company Foundation
στην αποξήρανση της λίμνης των Γιαννιτσών  

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΚΕΡΑΜΙΚΑ
       
                            *
Πριν γεννηθεί το φως οι ήχοι κι η σιωπή.
Πριν να κυλήσει των ηφαιστείων η λάβα
και κυματίσει η θάλασσα.
Υπήρχες εσύ, μόνη, στο στερέωμα.
                            *
Όπως όταν ψηλαφείς ένα αγαπημένο σώμα στα σκοτεινά
και βρίσκεις όλα τα γνώριμα σημάδια στη θέση τους
κι ευχαριστείς το θεό που είναι ακόμη ζεστά
το σώμα και το χέρι σου.
                            *
Τώρα είμαι βέβαιος πως η αιτία τόσων καταγγελιών
είναι που ύψωσα κάστρο πορφυρό
ανάμεσα στα ασβεστωμένα σπιτάκια σας.
                            *

Πάντα ονειρεύομαι τη στιγμή
όπου μέσα στην αποθέωση της αρένας
ο πληγωμένος ταύρος με μια απροσδόκητη κίνηση
θα αφαιρέσει τη ζωή του επηρμένου ταυρομάχου.

                            *

Το τελευταίο δάκρυ θα κυλήσει μέσα μας.
                            *

Κρατώ μόνο εκείνη την εικόνα της δεκαετίας του εξήντα σε μια γειτονιά στο Αιγάλεω

την ώρα που σουρουπώνει και οι τρεις μικροί φίλοι αλλάζουν πάσες, αμίλητοι,

με μια ξεφουσκωμένη μπάλα. 

                            *

Ώσπου μέσα από το πλήθος κάποιος μου φώναξε.
«Σε ξέρω καλά εσένα, δεν είσαι δικός μας
ποτέ δεν ήσουνα».

                           *

Κουράστηκα να ταξιδεύω τα καράβια σας, είπε η θάλασσα.